Isabelle Vandeplassche x Doede Market

 

In een klein vissersdorp in Portugal woont de Belgische kunstenaar Isabelle Vandeplassche. In haar werk vangt ze de kleine momenten van alledag, die kalmte maar ook speelsheid met zich meedragen.  Precies daar raakt haar werk aan wat Doede beweegt: de verwondering die altijd dichtbij is, maar zich pas laat zien wanneer je vertraagt. Maar die verwondering kan je wel de vreugde geven die je als kind ervaarde, toen het leven nog zo klein was en de wereld tegelijkertijd zo groot leek. 

Bij Doede Market geloven we erin dat de kinderjaren en de plek waar je opgroeit zo belangrijk is voor de jaren die daarna volgen. Die plek wordt gevormd door herinneringen, die schuilen in misschien wel de alledaagse voorwerpen die je later als een object gaat zien waarmee je jouw kindertijd koestert. 

Het werk van Isabelle laat de verwondering zien die schuilt in alledag, die de mens tegenwoordig vaak niet ziet door de haast waarmee we door het leven gaan. Haar werk laat je weer even tot stilstand komen, herinnert je eraan hoe dichtbij schoonheid en kleine vreugdes zijn. 

Voor Doede Market ontwikkelde Isabelle een serie prints waarin ze haar herinneringen aan haar kindertijd laat spreken.  We zijn benieuwd hoe die vroege jaren haar hebben gevormd tot wie ze nu is en welke herinneringen ze het meeste koestert. 

 

Een jeugd tussen gras, bloemen en dieren

Wanneer Isabelle terugdenkt aan haar kindertijd, verschijnt er direct een beeld van vrijheid.

"Spelen in de natuur, rennen door het gras, verdwalen tussen bloemen en struiken, de zon op mijn gezicht en overal kleine ontdekkingen om te maken. Het voelde zorgeloos en oneindig."

Die verbondenheid met de natuur kreeg vorm in de grote tuin waar ze opgroeide. Een plek met geiten en kippen, waar altijd iets te ontdekken viel en waar de tijd een ander ritme leek te hebben. Het was een omgeving die ruimte bood om te dwalen, te observeren en de wereld in eigen tempo te verkennen.

 

Geuren, geluiden en geborgenheid

Sommige herinneringen blijven niet hangen als beeld, maar als een geur of een geluid. Voor Isabelle zijn dat de geur van nat gras en frisse buitenlucht, en het geluid van kippen en spelende kinderen op de achtergrond. Kleine indrukken die haar onmiddellijk terugbrengen naar vroeger. Maar misschien nog belangrijker zijn de rituelen die haar zijn bijgebleven. De middagen bij haar grootouders bijvoorbeeld.

"Elke middag bij mijn oma en opa gaan eten. De warmte van hun huis, het gevoel van geborgenheid en de kleine rituelen die altijd hetzelfde waren."

Het zijn precies die eenvoudige momenten die later vaak de meest waardevolle blijken te zijn.

 

De eerste drang om te maken

Al op jonge leeftijd was Isabelle voortdurend bezig met maken.

"Ik was altijd dingen aan het maken: tekenen, schilderen, maar ook werken met kralen."

Dat creëren was geen hobby die af en toe opdook, maar een vanzelfsprekende manier van zijn. Urenlang kon ze verdwijnen in een tekening, een schilderij of een zelfgemaakt object. Die concentratie en overgave herkent ze nog altijd in haar huidige praktijk.

"Nog steeds voelt het alsof de tijd vliegt wanneer ik iets aan het maken ben."

Haar herinneringen aan vroeger hebben ook een kleurpalet dat direct emoties oproept. Niet zozeer specifieke tinten, maar kleuren die speelsheid en levendigheid uitstralen. Kleuren die de onbevangenheid van een kindertijd weerspiegelen.

 

Wanneer herinneringen hun weg vinden naar kunst

Interessant genoeg begon Isabelle niet bewust met het verwerken van jeugdherinneringen in haar werk. Die vonden geleidelijk hun eigen weg naar het papier.

"Dat is er eigenlijk vanzelf ingeslopen. Zonder dat ik er bewust over nadacht, kwamen beelden en gevoelens van vroeger terug in mijn werk."

Ze ziet daarin ook een reactie op de tijd waarin we leven. Een wereld waarin alles sneller lijkt te moeten, terwijl zij juist aangetrokken wordt door vertraging en aandacht.

"Ik hou van kleine dingen en kleine momenten. Van objecten die nostalgie oproepen. Van het analoge, het tastbare en vertrouwde. Dingen die herinneringen terugbrengen."

Dat verlangen naar het tastbare en het alledaagse is duidelijk zichtbaar in haar werk. Haar beelden nodigen uit om langer te kijken en opnieuw betekenis te vinden in wat we normaal gesproken voorbijlopen.

 

Het kind dat bleef

Wanneer Isabelle kijkt naar wie ze vroeger was en wie ze vandaag is, ziet ze vooral continuïteit.

"Ik ben van nature introvert en kan mij altijd wel bezighouden: lezen, maken, ontdekken. Die nieuwsgierigheid, de drang om te creëren en te verzinnen, is nooit verdwenen."

Ook in haar atelier zijn sporen van diezelfde nieuwsgierigheid zichtbaar. Haar kast vol verf, penselen, kralen en papier herinnert haar niet alleen aan vroeger, maar vormt nog steeds een uitnodiging om te experimenteren en iets nieuws te maken.

Het kind dat urenlang kon tekenen en verzamelen, leeft voort in de kunstenaar die vandaag de schoonheid van alledag vastlegt.

En als ze haar jongere zelf één ding zou mogen meegeven?

"Dat ze vooral zo moet blijven doorgaan."

Misschien schuilt daar ook de essentie van haar werk. Een uitnodiging om vast te houden aan nieuwsgierigheid, om ruimte te maken voor verwondering en om de kleine dingen niet uit het oog te verliezen.